Ik ben op 5 december jarig. Elk jaar krijg ik de vraag: “o, dus jij was toen een cadeautje?!” Ja, vast wel. Al weet ik niet hoe mijn ouders en broer er toen over dachten. En elk jaar heb ik de hoop dat ik mee terug mag in de zak voor een reisje naar Spanje. Niet voor altijd, maar een weekje lijkt me heerlijk. Dat is tot op heden nog niet gelukt.

Maar alle gekheid op een stokje, ik ben serieus na gaan denken over die vraag. Eigenlijk is het leven van iedereen een cadeau. En als we dat zo gaan bekijken voelen sommige dingen net wat positiever en groeit de dankbaarheid. Zo mogen we dankbaar zijn dat het elke dag weer licht wordt, dat we een dak boven ons hoofd hebben, dat er eten en drinken beschikbaar is. Ook ben ik bijvoorbeeld dankbaar voor familie en vrienden om me heen.

Ik heb misschien makkelijk praten. Ik ben gezond, heb een inkomen enzovoort. Maar wat als het leven tegenzit? En er beperkingen of tegenslagen zijn waardoor er problemen zijn in het dagelijks leven. Ook dan zijn er ongetwijfeld cadeautjes te vinden! Alleen moeten we ze willen uitpakken. Dit kan al zitten in kleine dingen: iemand die gedag zegt op straat, de kassière die iemand een fijne dag wenst, de buurvrouw die oprecht vraagt hoe het gaat. Ook als het leven tegenzit komt elke dag de zon op. En wolken aan de lucht, die horen er eenmaal bij. Ook die krijgen we cadeau.

Het leven wordt je maar één keer aangeboden. Een gegeven paard mag je niet in de bek kijken. Maak er iets moois van.