Onlangs zat ik op een plekje wat uitkeek op een snelweg. Verkeer raasde voorbij. De ene snel, de ander nog sneller. Maar er waren ook voertuigen die wat meer in de vertraging leken. Bijvoorbeeld (zwaarbeladen?) vrachtwagens. Of denk eens aan dat ‘uitzonderlijk vervoer’. Die past niet alleen de snelheid aan, maar heeft soms ook zoveel ruimte nodig dat ander verkeer moet uitwijken.

En als we dan naar onszelf kijken? Heeft u altijd haast? Bent u een bumperklever? Of heel relaxed op de rechterbaan? En onze lading? Bent u zwaar beladen? Door bijvoorbeeld een beperking, ziekte, vermoeidheidsklachten, zorgen of piekergedachten? Soms is vertragen dan echt even nodig. Even lekker op de rechter rijbaan blijven hangen in plaats van links iedereen voorbij razen. Vertragen, de tijd nemen, soms ook echt even letterlijk stilstaan. Dit helpt ons om de juiste koers te bepalen.

Vertragen. Vaak ook onderwerp van gesprek in mijn spreekkamer. De meeste mensen willen plankgas terug naar ‘normaal’. Terug naar hoe het was, hoe het zou moeten zijn of binnen korte tijd weer volledig aan het werk. Soms lukt dit, maar meestal is het niet verstandig en niet lang houdbaar. Eigenlijk moeten we onze situatie eens bekijken alsof het ‘uitzonderlijk vervoer’ is. Vertragen, de tijd nemen, maar vooral zorgvuldig de route uitstippelen en ruimte maken. Welke afslag moeten we nemen? Moeten we de snelweg af? Of gaan we nog even rechtdoor? Misschien is een rustig polderweggetje even meer geschikt? Er zijn altijd meerdere wegen die naar Rome leiden. Maar welke koers is voor u op dit moment het meest verstandig?

Wat is het belangrijkste? De snelheid of de bestemming? Ik wil graag uw navigatiesysteem zijn.